18/3/19

Είναι κάτι παιδιά

Tην εποχή που ζούμε δυστυχώς δεν την διαλέξαμε. Ποτέ δεν είχαμε αυτή την επιλογή και όπως και να το κάνεις δεν είναι και η καλύτερη. Ο καθένας λοιπόν ψάχνει να βρει τις διεξόδους του, τις σταθερές του, αυτά που θα γεμίζουν το μυαλό και την καρδιά του, αυτά που θα του χαρίσουν ενα χαμόγελο και μια γαλήνη. Αυτά που θα τον κάνουν να ξυπνήσει δυνατός την επόμενη μέρα να πάει στο μεροκάματο.
Έτσι είναι κάτι παιδιά που το Σάββατο το βράδυ δεν βγαίνουν έξω και κοιμούνται νωρίς, ξυπνώντας διαρκώς στον ύπνο τους απο λαχτάρα και ανυπομονησία. Γιατί η Κυριακή είναι η μέρα που μαζί με τους φίλους τους θα πάρουν τις μηχανές τους για μια μεγάλη εκδρομή ή μια βόλτα. Είναι εκεί που ένας θα περνάει τον άλλο και μετέπειτα στην ταβέρνα τα πειράγματα μεταξύ μπριζόλας και ρετσίνας θα δίνουν και θα παίρνουν. Είναι κάτι παιδιά που τα σαββατοκύριακα δεν είναι αραγμένα σε καφετέριες και υπολογιστές αλλά μέσα στα βουνά, σκαρφαλώνοντας ραχούλες και κάνοντας μικρά και μεγάλα άλματα μπροστά. Ενώ το μεσημέρι γυρνάνε λασπωμένα να φάνε ένα ζεστό πιάτο φαί και να αποκοιμηθούν στον καναπέ.
Είναι κάτι παιδιά που τις νύχτες δεν τα πιάνει ύπνος και λυσομανάνε με τις μηχανές τους σε όλες τις κεντρικές λεωφόρους. Κάνουν στάση για τσιγάρο χαζεύοντας τα φώτα που απλώνει κάθε βράδυ η πόλη, ενώ η μυρωδιά της άκαυτης βενζίνης είναι το δικό τους χαλαρωτικό. Είναι κάτι παιδιά που περνάνε ατέλειωτες ώρες σε αυτοσχέδια γκαράζ παρέα με γράσα, ροπόκλειδα, στροφάλους, σουβλάκια, μπύρες, πειράγματα και όμορφες κουβέντες. Κάποια άλλα που βλέπουν την ζωή να περνά διαγώνια στις στροφές της Επιδαύρου, του Α. Ιωάννη Ρώσσου, στο Μπράλο σημαδεύοντας πάντα για την κορυφή. Ενώ κάποια έχουν μηχανάκια που στάζουν λάδια, ρετάρουν, με στραβά τιμόνια και σκουριασμένες ακτίνες στους τροχούς, αλλά μόλις τα καβαλήσουν μεταμορφώνονται σε παγκόσμιους πρωταθλητές!
Όλα τα παραπάνω που περιγράφω είναι τα καταφύγια όλων αυτών των παιδιών. Τα δικά σου, τα δικά μου. Όλων μας. Ακόμα και αν δεν τα καταφέρνουμε πάντα όσο θα θέλαμε, είναι πάντα εκεί να μας θυμίζουν οτι η πόρτα τους είναι πάντα ανοιχτή να μπούμε και να ξεχαστούμε για όσο το λέει η καρδιά μας.

Υ.Γ: To κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στα παιδιά που μου στείλαν την παραπάνω φωτογραφία. Καλούς δρόμους να έχετε μάγκες!

14/3/19

Ακυρώνεται κι η συναυλία του Αγγελάκα στην Πάτρα – Ξαναπιάστε το θέμα με τη βίλα καλύτερα…




Kαι τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς το αφήγημα για τη συμμαχία του Δήμου Πατρέων με το σκοταδισμό, το Μεσαίωνα και τους χριστιανοταλιμπάν που δε θέλουν τους Rotting Christ στην πόλη τους; Ήταν κι αυτή μια κάποια λύση για τα συριζοτρόλ και όσους πρόθυμους βγήκαν παγανιά, σαν έτοιμοι από καιρό, κραυγάζοντας για “κομμουνιστικό Μεσαίωνα ” και την “ασυλία του Πελετίδη” που παίρνει τέλος.
Αν αυτό είναι το καλύτερο που έχουν να καταλογίσουν σε μια Δημοτική Αρχή που δείχνει στην πράξη πώς ξεπερνιούνται τα Μεσαιωνικά κατάλοιπα και αν φοβάται το μαύρο σκοταδιστικό μπλοκ, με την προώθηση του πρώτου αποτεφρωτήριου στην Ελλάδα, καλύτερα να επιστρέψουν στην ιστορία με την περιβόητη “βίλα του Πελετίδη” και τη συμμαχία με το νινί του Νικολόπουλου που παραλίγο να κάνουν υπουργό στην κυβέρνησή τους.
Πώς έχουν όμως τα πράγματα; Αύριο είχε προγραμματιστεί συναυλία των Ροτινγκ Κραιστ σε δημοτικό χώρο στο Veso -που παρεμπιπτόντως είναι απέναντι ακριβώς από το Νότιο Πάρκο που ανάπλασε αυτή η Δημοτική Αρχή για να το χαίρεται ο λαός της Πάτρας, ενάντια στην “αριστερή κριτική” του κυβερνητικού υποψηφίου που ονειρευόταν επιχειρηματίες και… επενδύσεις. Η συναυλία θα διεξαχθεί τελικά σε ιδιωτικό χώρο, εξαιτίας ενός προβλήματος στον ηλεκτρολογικό πίνακα της Αίγλης, του δημοτικού χώρου όπου θα γινόταν η συναυλία.
Οι διοργανωτές της προχώρησαν σε μια ανακοίνωση όπου μιλούν για αθέτηση της συμφωνίας από τον κομμουνιστικό δήμο, οπισθοδρομικές τακτικές και νέο μεσαίωνα, γιατί όπως πληροφορούνται από Πατρινά ΜΜΕ και εργαζόμενους του Δήμου (!) η απόφαση ελήφθη κατόπιν πιέσεων από την τοπική Μητρόπολη (άλλοι μιλάνε και για σχετικό αίτημα του χρυσαυγίτη υποψηφίου) κι υποχώρηση της δημοτικής αρχής που φοβήθηκε το πολιτικό κόστος…
Μια εκδοχή που έσπευσαν να αναπαραγάγουν πρόθυμα διάφορα “αντικειμενικά” ΜΜΕ, για να επιτεθούν στην “οπισθοδρομική διοίκηση Πελετίδη”. Θεωρούσαν μάλιστα ως απόδειξη το γεγονός πως δεν είχε ακυρωθεί η συναυλία του Αγγελάκα που ήταν προγραμματισμένη για την επόμενη ημέρα, 16/3. Κι έτσι έδεσε το γλυκό της θεωρίας της συνεργασίας των δύο άκρων και η αβάντα στο “προοδευτικό μέτωπο” που χτίζει το κυβερνητικό μπλοκ.
Κι αν τα γεγονότα δε συμφωνούν με την αφήγηση αυτή, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα…
Σύμφωνα με πληροφορίες, η συναυλία του Αγγελάκα που θα γινόταν στον ίδιο χώρο, οδεύει προς ακύρωση για τους ίδιους τεχνικούς λόγους κι αναμένεται η επίσημη ανακοίνωση. Εκτός και αν θεωρούν κάποιοι πως λογοκρίθηκε και ο Αγγελάκας για να μην ερεθιστεί το ποίμνιο ή γιατί έχει τέτοιο επίθετο…
Και κάτι τελευταίο για το αήττητο “επιχείρημα” για όσους λένε πως η δημοτική αρχή λογοκρίνει το συγκρότημα εξαιτίας του ονόματός του και για να μην προκαλέσει τη Μητρόπολη και το συντηρητικό κοινό της πόλης, προσθέτοντας: μα είναι δυνατόν αυτά να γίνονται εν έτει 2019;
Ακολουθώντας το σύνδεσμο μπορείτε να δείτε πως εν έτει 2016, μόλις τρία χρόνια και όχι πέντε αιώνες πριν δηλαδή, η ίδια δημοτική αρχή είχε δώσει τον ίδιο ακριβώς χώρο, την Αίγλη του Veso Mare, στο ίδιο ακριβώς συγκρότημα, τους Rotting Christ. Για ποιο λόγο δεν τους λογόκρινε τότε, αλλά θα το έκανε τώρα -σε μια προεκλογική περίοδο όπου κάθε παράταξη της αντιπολίτευσης και τρολ του διαδικτύου περιμένουν στη γωνία για να της επιτεθούν; Αυτό μένει να απαντηθεί από τους Κλουζό του διαδικτύου που ανακάλυψαν την ανίερη ή μάλλον ιερή συνεργασία. Αν τους αποδομήσεις, μένει μια βίλα, ένα άρμα και μια συναυλία των Rotting Christ, που σημαίνει πως με άλλα τόσα μπορείς να τους ξαναφτιάξεις.
Τους ευχόμαστε καλύτερη τύχη στο επόμενο αφήγημά τους… Κι αφήνουμε και τοσύνδεσμο παρακάτω για καλή χώνεψη…