O ρόλος του Μέσου (επικοινωνίας στην προκειμένη περίπτωση),
είναι –μεταξύ άλλων- να «αποτελεί γέφυρα
επικοινωνίας μεταξύ των Αρχών και του κοινού και έχει έτσι την ευθύνη σε μια
κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι πληροφορίες να φτάσουν στο ευρύ κοινό έγκαιρα
και με ακρίβεια»… Αυτό προσπαθούμε εδώ και περίπου ένα μήνα στο ΔΩΡΙΣ Radical, να κάνουμε,
υποδεχόμενοι έναν κυκεώνα πληροφοριών, φημών, γνωμών, τοποθετήσεων που αφορούν
ένα χωριό-κόμβο για τη Δωρίδα, το Ευπάλιο.
Και στην προσπάθεια να φιλτράρουμε το πλήθος των πληροφοριών
που αποτελούν πραγματικό γαϊτανάκι, μας ήρθε στο νου ο περίπου επίσημος ορισμός
της έννοιας της «κοινωνικής αυτοματοποίησης» ή κοινωνικού αυτοματισμού…. Τι είναι τώρα αυτό; Είναι ο εκσυγχρονισμός αυτό που παλιά
ονόμαζαν «διαίρει και βασίλευε»… Είναι μια μέθοδος της εξουσίας. Των εκάστοτε
Αρχών και Αρχόντων «αποπροσανατολισμού από τη ρίζα του προβλήματος με
μετατόπιση του “κατηγορώ” σε κοινωνικές ομάδες που λειτουργούν ως εξιλαστήρια
θύματα. Πρόκειται ουσιαστικά για μια στρατηγική αλληλοεξόντωσης που δρα προς
όφελος της κάθε μορφής εξουσίας».
Ας επιχειρήσουμε να ξετυλίξουμε το γαϊτανάκι… Όλες οι
εναπομείνασες –και είναι λίγες- κρατικές υπηρεσίες είναι συγκεντρωμένες στο
κεφαλοχώρι της περιοχής μας. Στο Ευπάλιο. Το Α.Τ. όμως δεν μπορεί να συνεχίσει
να στεγάζεται σε ιδιωτικό χώρο για λόγους προϋπολογισμού. Άμεση ανάγκη; Η
μεταστέγασή του. Στο Ευπάλιο, καθώς εάν φύγει μακριά, το πιο πολυσύχναστο
σημείο του Δήμου, θα χάσει μια βασική υπηρεσία του. Ποιος είναι υπεύθυνος να
μεριμνήσει για την παραμονή της υπηρεσίας στον «κόμβο»; Η τοπική Δημοτική Αρχή.
Ένα το κρατούμενο.
Προτείνεται η μεταστέγασή του στο κτήριο ΚΕΓΕ, ιδιοκτησίας
Π.Ε. Φωκίδας. Η Περιφέρεια δια στόματος του Περιφερειάρχη, σε πολιτική επίσκεψη
–και αυτό έχει σημασία- το καλοκαίρι δείχνει να συμφωνεί. Ο αρμόδιος
αντιπεριφερειάρχης, δηλώνει σε τηλεφωνική επικοινωνία «πάγια θέση μας, να
παραμείνουν οι υπηρεσίες συγκεντρωμένες», αλλά κωλυσιεργεί στη λήψη απόφασης… Ο
χρησμός της Πυθίας… Δύο τα κρατούμενα.
Ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας παραχωρεί συνέντευξη –ω!
τι μεμπτό να εκφράσει κάποιος δημοσίως τις απόψεις του (!)- στην οποία περιγράφει το «άγχος» των
συγχωριανών του να χάσουν τις υπηρεσίες που τους εξυπηρετούν. Καλεί δε τις
αρμόδιες Αρχές να αποφασίσουν. Και άλλο κρατούμενο.
Και κάπου εκεί ξεκινά ο «μηχανισμός» του κοινωνικού
αυτοματισμού. Οι επιστήμονες του ΠΕΓΔΥ επισημαίνουν ότι ο υπάρχον χώρος του
ΚΕΓΕ είναι κατάλληλος, ο Σύλλογος Υπαλλήλων της Περιφέρειας κάνει λόγο για
πιέσεις και ψυχολογική βία προς τις δύο εργαζόμενες των γεωτεχνικών υπηρεσιών,
κλιμάκια της Περιφέρειας πηγαινοέρχονται στο Ευπάλιο βλέποντας και άλλους
χώρους που ο Δήμος τους προτείνει, αλλά δεν τους βρίσκουν κατάλληλους, το ΑΤ
μένει αμέτοχο, καθώς δεν αποτελεί αρμοδιότητά του σώνει και ντε να μείνει στο
χωριό, και πολύ εύκολα δημιουργείται ένα «πολεμικό» κλίμα, που έχει ένα και
μόνο αποτέλεσμα… Το πρόβλημα παραμένει, η Περιφέρεια –στην πλήρη δικαιοδοσία
της οποίας είναι το ζήτημα- μένει στο απυρόβλητο, ο Δήμος σχεδόν νίπτει τας
χείρας του, αφού θεωρεί ότι έχει προτείνει ό,τι μπορούσε και τα κρατούμενα δικά σας…
Στο ΔΩΡΙΣ Radical,
μιας και αποτελούμε εν πολλοίς το μοναδικό «δίκτυο» ανταλλαγής της πληροφορίας
που αφορά στο συγκεκριμένο θέμα, θα συνεχίσουμε να αναπαράγουμε, όλες τις
απόψεις από όπου και αν προέρχονται… Επειδή όμως, εκτός από media, είμαστε και κάτοικοι της
περιοχής, έχουμε να συστήσουμε περισσότερη ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στον στόχο… Ας
περισσέψουν σε αυτήν την περίπτωση οι «παγίδες» κοινωνικού αυτοματισμού, στις
οποίες μόνοι μας πέφτουμε… Ας επικεντρωθεί η τοπική κοινωνία στον στόχο. Εάν
πρέπει να βρεθεί μια λύση –και πρέπει- το να στρέφεται η μία κοινωνική /
επαγγελματική ομάδα απέναντι στην άλλη δεν λύνει το πρόβλημα. Η Περιφέρεια, ο
Δήμος, η Αστυνομική Διεύθυνση Άμφισσας, οι ΑΡΧΕΣ τέλος πάντων πρέπει να
πιεστούν για να συμφωνήσουν ότι πρέπει άμεσα να δοθεί λύση. Μπορεί αυτή να μην
τους συμφέρει όλους. Οι γόρδιοι δεσμοί όμως, όταν δεν λύνονται, κόβονται…
ΟΜΑΔΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΩΡΙΣ
Radical
