ΓΝΩΜΗ Radically_2 χρόνια «επανάστασης»: Η θλιβερή μετάλλαξη της αλήθειας…

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΓΙΑΣ

Επέτειος σήμερα....δυο χρόνια «επανάστασης, αριστερής κιόλας»... Γιορτάστε!..... Χειροκροτήστε!.... Δια στόματος του πρωθυπουργού μας, μαθαίνουμε πως: «Ό,τι καταφέραμε είναι άθλος»…

Και συνεχίζει ο Άρχων της μπανανίας -όπως την κατάντησε- ακάθεκτος, για το πως και πόσο τα κατάφερε.... «με όρους που για πρώτη φορά δίνουν ρεαλιστική προοπτική ανάκαμψης της οικονομίας και εξόδου από την κρίση, με λιγότερες δυνατές απώλειες για την κοινωνία».

Γιορτάστε....για την αύξηση των αυτοκτονιών, της ανεργίας, της καταστροφής της δημόσιας υγείας και όλων των κοινωνικών δομών του κράτους, της πείνας και της εξαθλίωσης......Χειροκροτήστε.....για το ξεπούλημα της κρατικής μηχανής, της δημόσιας περιουσίας, της εθνικής κυριαρχίας.....

Και όμως το μεγαλύτερο επίτευγμα της «επετείου» είναι αυτό...Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, μεταλλαγμένο όπως επιτάσσει η νέα τάξη πραγμάτων είναι εδώ! Είναι εδώ ο Γιωργάκης που ανακάμπτει...είναι η Siemens με νέο απόγονο...είναι όλοι οι «λαγοί» των διαπλεκόμενων -παλιών και νέων- ΜΜΕ και εργολάβων......Και αυτό όντως είναι επίτευγμα....Αυτό όμως που δεν είναι εδώ -για την ακρίβεια απουσιάζει εκκωφαντικά- είναι η ΗΘΙΚΗ! Είναι αυτή η θλιβερή μετάλλαξη της Αλήθειας και το επιβεβαιώνει η φράση του πρωθυπουργού...«Για όλα αυτά είμαστε περήφανοι και αποφασισμένοι να συνεχίσουμε τον καθημερινό αγώνα».

Συνεχίστε....για όλα αυτά σας «οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ...»

"ΜΗΔΕΝΙ ΣΥΜΦΟΡΑ ΟΝΕΙΔΙΣΕΙΣ ΚΟΙΝΗ ΓΑΡ Η ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΟΡΑΤΟ"_"Κανενός τη συμφορά μη κοροϊδέψεις γιατί η τύχη είναι κοινή και άγνωστο το μέλλον"

Και «χρόνια σας πολλά...»

ΓΝΩΜΗ Radically_ Ίσα βάρκα ίσα νερά οι νεο -"σοσιαλδημοκράτες" και οι συριζο-δεξιοί πραίτορες

Ξέρουμε ότι στο ΔΩΡΙΣ Radical δεν σας έχουμε συνηθίσει σε τέτοιο ύφος γραφής, αλλά με αυτά που ακούμε και διαβάζουμε, δεν μπορούμε παρά να μην σχολιάσουμε… Ρε πάτε καλά; Με τι σας ψεκάζουν με το που μπλέκεστε στην πολιτική; Πραγματικά γιατί υποτιμάτε τόσο πολύ τον απλό άνθρωπο που θα κληθεί να σας ψηφίσει πάλι;

Και για να εξηγηθούμε…ανοίξαμε να διαβάσουμε λίγο τον κυριακάτικο και ημερήσιο Τύπο και μόνο που δεν χτυπήσαμε το κεφάλι μας στον τοίχο με δηλώσεις ένθεν κακείθεν… Αφήσαμε τώρα τον, κατά τα άλλα φτιαχτό «πόλεμο» του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ με τη μητσοτακέικη ΝΔ -ούτως ή άλλως δεν έχουν πια να χωρίσουν τίποτα τα παιδιά, την ίδια πολιτική εφαρμόζουν, μόνο τις καρέκλες τους μένει να διαμοιράσουν σωστά… και πιάσαμε την πάλαι πότε «σοσιαλδημοκρατία»…

Και όχι τίποτα άλλο, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διδάξει και λαϊκίστικη κριτική στους αντιπάλους του, σε σημείο που παρ’ ολίγο να συμφωνήσουμε στο ΔΩΡΙΣ Radical (θου Κύριε!!) με τον «όπου φυσάει ο άνεμος» πρώην υπουργό ξεπουληματία των ενεργειακών πηγών της χώρας και της μισής Πελοποννήσου, Γιάννη Μανιάτη… Έγραφε λοιπόν χθες σε άρθρο του «στον κόσμο της post-truth πολιτικής όλα είναι ανατρεπτικά και αντισυμβατικά. Στο Νταβός ο κομμουνιστής πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ υπερασπίζεται την παγκοσμιοποίηση.  Αντίθετα, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Ντ. Τραμπ υψώνει τείχη προστατευτισμού. Η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία δηλώνει επιτέλους «Τέλος στο καταστροφικό δόγμα της λιτότητας».

Ε! εκεί στο επιτέλους, ήταν που μας… έχασε…Ναι κύριε Μανιάτη μου, έχετε δίκιο και στα αλλά ωραία με τα οποία στολίσατε την κυβέρνηση… και συλλογική κατάθλιψη έφερε, και αριστερός εθνολαϊκισμός -υπό όρους- θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο «γάμος» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, και ανιστόρητοι είναι οι μικρομέγαλοι πρωταγωνιστές του δικομματισμού ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ… αλλά μην μας δουλεύετε και ψιλό γαζί ότι η «σοσιαλδημοκρατία που επανάκαμψε στη χώρα μας» (νεκραναστήθηκε να λέτε καλύτερα) διεκδικεί τη δεύτερη θέση στις επόμενες εκλογές, γιατί θέλει να επιβάλλει την… Εθνική Συνεννόηση. Σε ποια βάση «Εθνική Συνεννόηση» αγαπητέ πρώην υπουργέ του ΠΑΣΟΚ, και μετά των παραφυάδων του, που μας μιλάτε και για τη μεγάλη δημοκρατική συμπαράταξη; Τι έχετε να συνεννοηθείτε; Ποιος θα εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του Σόιμπλε; Και σε τι καλείτε το λαό αγαπητέ;

Και εκεί που είπαμε να ηρεμήσουμε, και γελάσαμε λίγο με τις δηλώσεις των στελεχών της ΝΔ που προσπαθούν ματαίως να βρουν έναν εχθρό βρε αδερφέ… ήρθε το τελειωτικό χτύπημα… Δήλωσε λέει σε δισέλιδη μάλιστα συνέντευξή του στην ΕΦ. ΣΥΝ ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Σωκράτης Φάμελλος, ότι «δεν μπορείς να παράγεις πολιτική με φθαρμένα πρόσωπα»… για τους σοσιαλδημοκράτες τα είπε αυτά το παιδί, αν δεν καταλάβατε…. Επίσης, είπε -δεν μας λυπούνται καθόλου αυτοί οι αριστεροδέξιοι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ βλέπετε- ότι «δεν έχουμε υλοποιήσει το 100% του προγράμματος της Θεσσαλονίκης […] έχουν μείνει οι τελευταίες αναμονές»…

Ε! άνθρωποι είμαστε και εμείς λυγάμε με τέτοιες δηλώσεις… Συγγνώμη που σας επαναφέρουμε από το συννεφάκι σας αγαπητέ μας, αλλά πολιτική δεν δομείς με πρόσωπα. Με ιδέες, με πραγματικές κόκκινες γραμμές, με σαφές πρόγραμμα, με πραγματική αντιπαράθεση και με θεσμοθέτησή του παράγεις πολιτική… όχι με ουρές αναμονής έξω από το διευθυντήριο του Χίλτον! Και δεν αρκούν τα καινούργια σας πρόσωπα κ. Φάμελο, γιατί φθαρήκατε μόνοι σας στη συνείδηση του λαού! Όσο για τις «μερικές αναμονές» του προγράμματος Θεσσαλονίκης, ναι έχετε δίκιο, είναι μικρές και λίγες: όπως η επαναθεσμοθέτηση -αφού τις γκρεμίσατε εσείς και οι προηγούμενοι- των συλλογικών συμβάσεων εργασίας μετά από 100 χρόνια αγώνες, η δημιουργία πραγματικών δομών εργασίας, τα κόκκινα δάνεια (αχ καλέ πως σας ξέφυγαν από τις «αναμονές»), η πλήρης υποβάθμιση Υγείας-Πρόνοιας-Παιδείας, του βασικού τρίπτυχου δηλαδή του κοινωνικού κράτους… Αλλά ξεχάσαμε, αυτές οι εκκρεμότητες, μάλλον θα έρθουν μετά το ξεπούλημα της ΔΕΗ, που σκοπός σας -τα ίδια σας τα λόγια αναπαράγουμε κύριε υπουργέ!- είναι να «ελέγχει Maximum το 50% της ενεργειακής αγοράς τα επόμενα χρόνια»…

Άλλος με τη βάρκα τους θα συνεχίσει να πηγαίνει;  

Radical ΓΝΩΜΗ_ Υπάρχει απάντηση στο νέο-φασισμό; ΝΑΙ, ψυχραιμία, γνώση, γνώση, γνώση

Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε την τελευταία 8ετία -είναι αυτονόητο και για τον πλέον αδαή- έχει μεταβληθεί ριζικά από αυτό της προηγούμενης δεκαετίας, πόσω μάλλον 20ετίας. Ένα από τα βασικά του χαρακτηριστικά -δεν θα ξαναμιλήσουμε για οικονομική κρίση και χρέος και ΕΕ και λοιπά- είναι η αποδόμηση της κριτικής σκέψης του μέσου ανθρώπου – ψηφοφόρου μέσω του καταιγισμού της πληροφορίας κάθε είδους, σε σημείο τέτοιο που να μην μπορεί να διακρίνει το «κοινωνικά καλό» από το «κοινωνικά κακό».

Αυτό το περιβάλλον είναι το καταλληλότερο δυνατό για να αναβιώσουν πάθη και μίση, να εκκολαφθούν επικίνδυνες καταστάσεις όπως είναι η έξαρση του νέο-φασισμού σε όλη την Ευρώπη, αλλά κυρίως να αναγεννηθούν φόβοι και φοβικά σύνδρομα. Η οικονομική ανασφάλεια, η κοινωνική περιθωριοποίηση και ο ελιτισμός της Ευρώπης που εμφανώς χωρίζεται σε «ευγενείς χώρες» και «πληβείους λαούς», αποτελούν δομικά χαρακτηριστικά της αύξησης του φασισμού.

Το φαινόμενο βεβαίως δεν είναι ελληνικό. Αυτό που συμβαίνει από άκρου εις άκρον της Ευρώπης σήμερα, μας μεταφέρει 80 χρόνια πίσω στην εποχή του μεσοπολέμου. Ίδια κοινωνικά χαρακτηριστικά, ίδιες οι ανθρώπινες αντιδράσεις. Αυτό που είναι όμως ελληνικό χαρακτηριστικό, είναι η «βιαιότητα» της απομυθοποίησης του κακού. Η πλήρης στρέβλωση των γεγονότων, η πλήρης αδιαφορία του κράτους απέναντι στα παιδιά του -κυριολεκτούμε όταν μιλάμε για παιδιά- να τα μορφώσει σε βάθος. Να τους δώσει για όπλο το «όλον» της αλήθειας. Γιατί αυτό άλλωστε θα ήταν και επικίνδυνο, μη χειραγωγήσιμο. Σχολεία & πανεπιστήμια, λειτουργούν στη λογική της υπερ-πληροφόρησης όχι γνώσης. Τα ΜΜΕ κάνουν τη βρώμικη δουλειά της αποσύνθεσης του κακού, το οποίο ενδύουν με δημοκρατικούς μανδύες, ίσα για να σπείρουν τον καρπό του «αποδεκτού», η δημοκρατία της «αγοράς» τα δέχεται όλα αρκεί να ρέει το χρήμα και οι πολιτικοί οργανισμοί, αυτό που θα θέλαμε όλοι να ονοματίζουμε «δημοκρατικός χώρος», «αριστερά», προσπαθεί να περισώσει την ιστορία, αλλά με λάθος εργαλεία, έχοντας μείνει απογυμνωμένη απέναντι στους «αντεπαναστάτες»…

Και μένει το ερώτημα. Μπορεί ο μέσος σκεπτόμενος πολίτης να πολεμήσει το «αυγό του φιδιού» στην ελληνική αποικία; Ναι. Μπορεί. Βασικά του εργαλεία πρέπει να είναι η ψυχραιμία και η γνώση, η γνώση, η γνώση και η διάχυσή της όχι ως «μόνη και αλάνθαστη αλήθεια», αλλά ως εργαλείο αποδόμησης του φασιστικού λαϊκισμού. Η αντιπαράθεση «στρατών» που τα τελευταία χρόνια αποτελεί σύνηθες φαινόμενο, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, κινδυνεύει να οδηγήσει σε πραγματική κήρυξη «πολέμων».

Παραθέτουμε, δύο πολύ ενδιαφέροντα άρθρα για τα στοιχεία γέννησης του φασισμού, από τον Ομπέρτο Έκο εδώ

Και ένα άρθρο από τον Δρόμο της Αριστεράς το 2013, που παραμένει επίκαιρο εδώ

ΜΑΙΡΗ ΕΥΘΥΜΙΑΤΟΥ _ Δημοσιογράφος

ΥΓ 1. Η ΓΝΩΜΗ που δημοσιεύει το ΔΩΡΙΣ Radical, είναι ουσιαστικά σκέψεις που γεννήθηκαν αυτόματα από την ανακοίνωση της διοργάνωσης πολιτικής εκδήλωσης της Χ.Α. το Σάββατο στην Άμφισσα

ΥΓ 2. Σχετική ανακοίνωση με κάλεσμα για το θέμα από την Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Φωκίδας εδώ

ΥΓ 3. Ανακοίνωση για την εκδήλωση της Χ.Α. στην Άμφισσα και από το Εργατικό Κέντρο Φωκίδας που δημοσιεύθηκε στο δικτυακό τόπο του 902, εδώ

ΓΝΩΜΗ Radically_Οι επικίνδυνες ενεργειακές «βόλτες» του κ. Σταθάκη…

Σειρά διεθνών επαφών, με στόχο, λέει, την αναβάθμιση της χώρας στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη, πραγματοποιεί ο υπουργός Περιβάλλοντος, Γιώργος Σταθάκης, αφού «κανόνισε» τις Σκουριές και ανακήρυξε σε μέγιστη επένδυση τη διέλευση του αγωγού ΤΑΡ από τη βόρεια Ελλάδα, παρά τις διεθνείς αποφάσεις για περιβαλλοντική επιβάρυνση των γύρω περιοχών…

Θα μας πείτε τώρα, «μακριά από εμάς είναι η βόρεια Ελλάδα, τι μας νοιάζουν στο χωριό αυτά»… έλα μου ντε που μας νοιάζουν, γιατί ολοκληρώνεται σε λίγους μήνες η Ιόνια Οδός (μέρος της οποίας περνάει δίπλα μας), γεγονός που σύμφωνα με το υπουργείο Περιβάλλοντος «αποτελεί εχέγγυο ανάπτυξης για νέες ενεργειακές συνεργασίες»… και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

Ο Γ. Σταθάκης επεσήμανε μιλώντας σε πανελλαδικό δίκτυο πως «Η Ελλάδα βρίσκεται στο σταυροδρόμι δύο ενεργειακών διαδρόμων», και θα γίνει –λέει- ενεργειακά ανεξάρτητη εάν περάσουν και άλλοι αγωγοί από το υπέδαφός της…

Και άλλα καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, καθώς τόσο ο ήδη υπό κατασκευή αγωγός στη Β. Ελλάδα, όσο και όσοι πιθανώς ακολουθήσουν δεν θα δίνουν φυσικό αέριο στη χώρα, αλλά θα λειτουργεί η χώρα ως τράνσιτ για να το μεταφέρει στους Ευρωπαίους… Επίσης, θα παραπέμψουμε στη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο βουλευτής του ΚΚΕ Ν. Μωραΐτης, που ξεκάθαρα κάνει λόγο για «ενεργειακή φτώχεια, σε μια χώρα που είναι ενεργειακά πλούσια», υπενθυμίζοντας στον κ. Σταθάκη και την ελπιδοσκοτώστρα κυβερνητική παρέα του, ότι η χώρα θα ήταν ήδη ενεργειακά επαρκής εάν αυτός και οι φίλοι του δεν έκαναν τα χατήρια του big SAM (ναι για τους Αμερικάνους γνωστούς – αγνώστους μιλάμε) να παραχωρήσουν γη και ύδωρ, ώστε να δημιουργήσουν νέες ενεργειακές ροές για το φυσικό αέριο που θα υποσκέλιζαν τη Ρωσία…

Στο «κόλπο» λέει και οι υπόλοιποι «φίλοι» μας, Ιταλία, Ισραήλ και Κύπρος (ουδεμία σχέση με το "τόξο" αμερικανικής επιρροής στη Μεσόγειο, λέμε τώρα!) που θα φτιάξουν λέει ομάδα εργασίας, για να εξετάσουν την πιθανότητα κατασκευής αγωγού αερίου, που θα διατρέχει την Ανατολική Μεσόγειο, σε συνδυασμό και με τους νέους Οδικούς Άξονες (δίπλα μας θα τον έχουμε δηλαδή…) για την «άμεση δίοδο εξαγωγών των αποθεμάτων αερίου προς την Ευρώπη»…

Δεν θέλουμε πραγματικά να παραστήσουμε τις Κασσάνδρες, αλλά η Μελέτη Περιβαλλοντικών και Κοινωνικών Επιπτώσεων για τον ΤΑΡ στη Β. Ελλάδα, μόνο θετικά στοιχεί δεν φέρνει για τους περιορισμούς στις καλλιέργειες και την υποβάθμιση του εδάφους, ενώ όπως γλαφυρά περιέγραψε στη συνέντευξή μας και ο κ. Μωραΐτης  «Οι δρόμοι της Ενέργειας –που περνούν και από την Ελλάδα- είναι κυριολεκτικά βαμμένοι με αίμα».

ΓΝΩΜΗ Radically_ Nα κόψουν οι Ευπαλιώτες τον γόρδιο δεσμό της ασυνεννοησίας

O ρόλος του Μέσου (επικοινωνίας στην προκειμένη περίπτωση), είναι –μεταξύ άλλων- να «αποτελεί γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ των Αρχών και του κοινού και έχει έτσι την ευθύνη σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι πληροφορίες να φτάσουν στο ευρύ κοινό έγκαιρα και με ακρίβεια»… Αυτό προσπαθούμε εδώ και περίπου ένα μήνα στο ΔΩΡΙΣ Radical, να κάνουμε, υποδεχόμενοι έναν κυκεώνα πληροφοριών, φημών, γνωμών, τοποθετήσεων που αφορούν ένα χωριό-κόμβο για τη Δωρίδα, το Ευπάλιο.

Και στην προσπάθεια να φιλτράρουμε το πλήθος των πληροφοριών που αποτελούν πραγματικό γαϊτανάκι, μας ήρθε στο νου ο περίπου επίσημος ορισμός της έννοιας της «κοινωνικής αυτοματοποίησης» ή κοινωνικού αυτοματισμού…. Τι είναι τώρα αυτό;  Είναι ο εκσυγχρονισμός αυτό που παλιά ονόμαζαν «διαίρει και βασίλευε»… Είναι μια μέθοδος της εξουσίας. Των εκάστοτε Αρχών και Αρχόντων «αποπροσανατολισμού από τη ρίζα του προβλήματος με μετατόπιση του “κατηγορώ” σε κοινωνικές ομάδες που λειτουργούν ως εξιλαστήρια θύματα. Πρόκειται ουσιαστικά για μια στρατηγική αλληλοεξόντωσης που δρα προς όφελος της κάθε μορφής εξουσίας».

Ας επιχειρήσουμε να ξετυλίξουμε το γαϊτανάκι… Όλες οι εναπομείνασες –και είναι λίγες- κρατικές υπηρεσίες είναι συγκεντρωμένες στο κεφαλοχώρι της περιοχής μας. Στο Ευπάλιο. Το Α.Τ. όμως δεν μπορεί να συνεχίσει να στεγάζεται σε ιδιωτικό χώρο για λόγους προϋπολογισμού. Άμεση ανάγκη; Η μεταστέγασή του. Στο Ευπάλιο, καθώς εάν φύγει μακριά, το πιο πολυσύχναστο σημείο του Δήμου, θα χάσει μια βασική υπηρεσία του. Ποιος είναι υπεύθυνος να μεριμνήσει για την παραμονή της υπηρεσίας στον «κόμβο»; Η τοπική Δημοτική Αρχή. Ένα το κρατούμενο.

Προτείνεται η μεταστέγασή του στο κτήριο ΚΕΓΕ, ιδιοκτησίας Π.Ε. Φωκίδας. Η Περιφέρεια δια στόματος του Περιφερειάρχη, σε πολιτική επίσκεψη –και αυτό έχει σημασία- το καλοκαίρι δείχνει να συμφωνεί. Ο αρμόδιος αντιπεριφερειάρχης, δηλώνει σε τηλεφωνική επικοινωνία «πάγια θέση μας, να παραμείνουν οι υπηρεσίες συγκεντρωμένες», αλλά κωλυσιεργεί στη λήψη απόφασης… Ο χρησμός της Πυθίας… Δύο τα κρατούμενα.

Ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας παραχωρεί συνέντευξη –ω! τι μεμπτό να εκφράσει κάποιος δημοσίως τις απόψεις  του (!)- στην οποία περιγράφει το «άγχος» των συγχωριανών του να χάσουν τις υπηρεσίες που τους εξυπηρετούν. Καλεί δε τις αρμόδιες Αρχές να αποφασίσουν. Και άλλο κρατούμενο.

Και κάπου εκεί ξεκινά ο «μηχανισμός» του κοινωνικού αυτοματισμού. Οι επιστήμονες του ΠΕΓΔΥ επισημαίνουν ότι ο υπάρχον χώρος του ΚΕΓΕ είναι κατάλληλος, ο Σύλλογος Υπαλλήλων της Περιφέρειας κάνει λόγο για πιέσεις και ψυχολογική βία προς τις δύο εργαζόμενες των γεωτεχνικών υπηρεσιών, κλιμάκια της Περιφέρειας πηγαινοέρχονται στο Ευπάλιο βλέποντας και άλλους χώρους που ο Δήμος τους προτείνει, αλλά δεν τους βρίσκουν κατάλληλους, το ΑΤ μένει αμέτοχο, καθώς δεν αποτελεί αρμοδιότητά του σώνει και ντε να μείνει στο χωριό, και πολύ εύκολα δημιουργείται ένα «πολεμικό» κλίμα, που έχει ένα και μόνο αποτέλεσμα… Το πρόβλημα παραμένει, η Περιφέρεια –στην πλήρη δικαιοδοσία της οποίας είναι το ζήτημα- μένει στο απυρόβλητο, ο Δήμος σχεδόν νίπτει τας χείρας του, αφού θεωρεί ότι έχει προτείνει ό,τι μπορούσε και τα κρατούμενα δικά σας…

Στο ΔΩΡΙΣ Radical, μιας και αποτελούμε εν πολλοίς το μοναδικό «δίκτυο» ανταλλαγής της πληροφορίας που αφορά στο συγκεκριμένο θέμα, θα συνεχίσουμε να αναπαράγουμε, όλες τις απόψεις από όπου και αν προέρχονται… Επειδή όμως, εκτός από media, είμαστε και κάτοικοι της περιοχής, έχουμε να συστήσουμε περισσότερη ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στον στόχο… Ας περισσέψουν σε αυτήν την περίπτωση οι «παγίδες» κοινωνικού αυτοματισμού, στις οποίες μόνοι μας πέφτουμε… Ας επικεντρωθεί η τοπική κοινωνία στον στόχο. Εάν πρέπει να βρεθεί μια λύση –και πρέπει- το να στρέφεται η μία κοινωνική / επαγγελματική ομάδα απέναντι στην άλλη δεν λύνει το πρόβλημα. Η Περιφέρεια, ο Δήμος, η Αστυνομική Διεύθυνση Άμφισσας, οι ΑΡΧΕΣ τέλος πάντων πρέπει να πιεστούν για να συμφωνήσουν ότι πρέπει άμεσα να δοθεί λύση. Μπορεί αυτή να μην τους συμφέρει όλους. Οι γόρδιοι δεσμοί όμως, όταν δεν λύνονται, κόβονται…

ΟΜΑΔΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΔΩΡΙΣ Radical

ΓΝΩΜΗ Radically_ Κι όμως υπάρχει ελπίδα…

«Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά», αυτοί ακριβώς οι στίχοι δίνουν μια αρμονία… αντίφασης, συνάμα όμως περιγράφουν και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή η πατρίδα μας και ο λαός της.

Πλησιάζοντας σε λίγο καιρό στο κλείσιμο της 7ης χρονιάς των μνημονίων η κατάσταση στη δοκιμαζόμενη κοινωνία των "αυτόματων δημοσιονομικών προσαρμογών" δεν είναι απλά δύσκολη, είναι τραγική...Η αποφράδα ημερομηνία της 23ης Απριλίου του 2010, όταν σφραγίστηκε με φόντο το πανέμορφο Καστελόριζο και με διάγγελμα τύπου "απαγγελίας" η απόφαση κάποιων, κάπου αλλού, για το μέλλον μας, έβαλε την χώρα και το λαό της σε μια μεγάλη περιπέτεια.....

Στην καθημερινότητα μας μπήκε με τον πιο βίαιο τρόπο ένα νέο λεξιλόγιο που μιλούσε με αριθμούς και συμπεριφερόταν με αριθμούς....και ενώ τα πρώτα χρόνια υπήρξε μια ενστικτώδης και ταυτόχρονα ακηδεμόνευτη λαϊκή αντίδραση που εκφράστηκε με μεγάλες διαδηλώσεις με αποκορύφωμα το κίνημα των Πλατειών, η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη.

Υπήρξε λοιπόν μια αυθόρμητη συσπείρωση απλών ανθρώπων γύρω από τον Σύριζα, ανθρώπων που αγκάλιασαν το εγχείρημα χωρίς να διακατέχονται από τα ιδεολογικά πρότυπα κάποιας "πανεπιστημιακής" αριστεράς, αλλά με αυτοδημιούργητη και ταυτόχρονα ακατέργαστη ριζοσπαστικότητα…Όλη αυτή η αυθόρμητη, λαϊκή κίνηση λοιπόν ζητούσε, απαιτούσε σχεδόν κάτι που έμοιαζε πολύ "απλό"....Δημοκρατία......Η συνέχεια γνωστή.....βίαιη προσαρμογή στην πραγματικότητα μιας ακόμα συνθηκολόγησης που αυτή τη φορά όμως είχε άλλα χαρακτηριστικά με πιο βασικό την απογοήτευση....

Η δημιουργία ψευδαισθήσεων από πλευράς Σύριζα, ότι η αντιμετώπιση της επίθεσης που δεχόταν η χώρα εν καιρώ ειρήνης, είναι εφικτή μόνο εντός των συστημικών οργάνων και ευρωπαϊκών οργανισμών, ήταν αυτή που έφερε τη μεγάλη ήττα της μετάλλαξης του ΟΧΙ και την απογοήτευση του λαού. Γνωστά, χιλιογραμμένα πράγματα....Σήμερα όμως τι; Υπάρχει ελπίδα; Δύσκολη απάντηση.....

Εξερευνώντας τι καταστροφικό συμβαίνει στην κοινωνία αλλά και τι παράλληλα δημιουργικό συμβαίνει, ίσως τελικά και να υπάρχει ελπίδα...Ας προσπαθήσουμε μέσα από τις αντιθέσεις που δημιουργούν τα δίπολα καταστροφής- δημιουργίας, απογοήτευσης- αισιοδοξίας, οργής- ηρεμίας να κατανοήσουμε πρώτα απ' όλα τι γίνεται μέσα μας που μας δημιουργεί όλα τα παραπάνω αρνητικά συναισθήματα και πως αυτά τα ίδια μας ωθούν στα θετικά.

Καταγράφοντας ο καθένας μας και η καθεμιά την καθημερινή επαφή με όλα εκείνα που άφησε και αφήνει η μνημονιακή λαίλαπα γύρω μας σε ατομικό καταρχήν επίπεδο, με τις αποφάσεις των ξένων δυναστών και τις επικυρώσεις από το νεοκατοχικό Κοινοβούλιο (φτώχεια, ανεργία, ανασφάλεια, αυτοκτονίες) με το τελευταίο σε αυτά τα χρόνια να αριθμεί το μέγεθος μιας… πόλης και σε συλλογικό επίπεδο την κατ’ αρχάς απώλεια ακόμα και της ελλιπούς εθνικής κυριαρχίας (ξεπούλημα δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας) υπάρχει μια διαφαινόμενη αποστροφή του κόσμου συλλήβδην προς όλο το παλιό αλλά και νέο πολιτικό προσωπικό για διαφορετικούς λόγους.

Γι' αυτούς που διαχειρίστηκαν και διαχειρίζονται την ατομική μας παράδοση και τη συλλογική της χώρας αλλά και αυτούς -και αναφέρομαι στην καθεστωτική «αριστερά»- που δεν μπόρεσαν και το χειρότερο δε μπορούν να δώσουν μια διέξοδο, μια άλλη πορεία αφού και η ίδια –η καθεστωτική «αριστερά»-  ίσως δεν θέλει να ξεπεράσει τις εμμονές της δικής της αλήθειας.

Και κάπου εδώ ξεκινάει η θετική πλευρά, γεννιέται μέσα από όλο τον παραπάνω αρνητισμό, σαν παιδί του, η ελπίδα....Κόσμος που πλέον χωρίς να το βροντοφωνάζει, χωρίς να συμμετέχει στα συνηθισμένα "αγωνιστικά" καλέσματα των κομματικών επιτελείων, αδιαφορώντας σε κάθε τι που έχει κομματική απόχρωση, φτιάχνει μόνος του συλλογικότητες, κινήματα, δημιουργεί τον δικό του "δωρεάν" πολιτισμό....Κοιτάζει γύρω του, και κρατώντας το μέτωπο ψηλά, απλώνει το χέρι του, δίνει τη ψυχή του και δε ζητά ανταλλάγματα αρκεί να μην τον καθοδηγήσει κάποιος "πεφωτισμένος"....Το παράδειγμα των εργατών της ΒΙΟΜΕ ίσως και να είναι μια αρχή (είναι τουλάχιστον ένα «ζωντανό» παράδειγμα)....σίγουρα σε όλο αυτό τον πανελλαδικό οργασμό διεργασιών της κοινωνίας με την παράλληλη αποστασιοποίηση της από το διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό, αυτό που λείπει προς το παρόν είναι η συνάντηση όλων αυτών των ανθρώπων....και σε αυτό όμως είμαι σίγουρος ότι και αυτό η ίδια η κοινωνία θα βρει αυτή από μόνη της τα πεδία συνάντησης......

Να σταματήσουμε αυτό το "σεργιάνι" του θανάτου στη δοκιμαζόμενη χώρα μας να κόψουμε το συρματόπλεγμα που περιβάλλει την ελπίδα, με τα χέρια μας. Ναι με τα χέρια μας και ας ματώσουν......

Γιάννης Κούγιας

ΓΝΩΜΗ Radically _ H… διαλεκτική σημασία των ΟΧΙ

Γιορτάζουμε αύριο. Γιορτάζει η πατρίδα. Ανατάσσεται το εθνικό μας φρόνημα. Τόσες σημαίες. Τόσοι πανηγυρικοί. Τόσες παρελάσεις. Τόσα… χαμένα ΟΧΙ.

Και αν νομίζατε ότι τα παραπάνω τα γράφουμε ειρωνικά, γελιέστε. Τα ΟΧΙ όμως σήμερα πονάνε. Κάθε σκεπτόμενο πολίτη αυτής της χώρας. Κάθε άνθρωπο που συμμετείχε σε κινήματα, που πίστεψε στο διαφορετικό, που πίστεψε στη λαϊκή ψυχή και δύναμη… Θα μου πείτε τι σχέση έχει το ΟΧΙ του ’40 με το περίπου ΟΧΙ το σημερινό…

Κι όμως.. Πριν από 20 χρόνια ένας πανεπιστημιακός, από αυτούς τους λίγους που δεν ζουν απλώς κλεισμένοι στις δάφνες των ακαδημαϊκών αιθουσών, αλλά γνωρίζουν και καταλαβαίνουν το λαϊκό καημό, ο Αριστόβουλος Μάνεσης, μιλώντας στην Ακαδημία Αθηνών, είχε κάνει λόγο για τη διαλεκτική του ΟΧΙ. Για τη σημασία των μικρών πολιτικών ΟΧΙ στο παρόν που ζούμε –που να ήξερε ο άνθρωπος πόσο επίκαιρος θα ήταν το 2016.

Είχε πει λοιπόν «Εξαίροντας και τιμώντας το «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου 1940, αυτής της Μεγάλης Ημέρας του σύγχρονου Ελληνισμού, δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε ένα γενικότερο μήνυμα που εκπέμπει. Πρόκειται για τη διαλεκτική σημασία της άρνησης υποταγής, ως κοινωνικής, πολιτικής και ηθικής συμπεριφοράς στον καθ’ ημέραν βίο. Πράγματι, στην καθημερινή ζωή λειτουργεί και παίζει σημαντικό ρόλο μία δυναμική των μικρών «όχι». Έστω και αν δεν περιβάλλονται με φωτοστέφανο δόξας, είναι πάντως μικρές αρνήσεις που -διαλεκτικά- λειτουργούν και αυτές θετικά, αλλά με ηπιότερες μορφές: ως κριτική, ως διαφωνία, ως αντίρρηση, ως διαμαρτυρία, ως αμφισβήτηση».

Αυτό που δεν ήξερε τότε ο Μάνεσης ήταν πως εν έτει 2016, ο λαϊκός καημός βαθαίνει αρκετά γιατί δεν του αρκούν τα μικρά ΟΧΙ που να λειτουργούν ως κριτικές. Χρειάζεται να τα νοηματοδοτήσει καλύτερα τα καθημερινά του ΟΧΙ, και απαιτεί ακόμη να υπάρξει ένα εθνικό μεγάλο ΟΧΙ στις επιταγές των ξένων και του συστήματος που έχουν επιλέξει –χωρίς καθόλου πόνο ψυχής από ότι φαίνεται στην πράξη- οι πολιτευτές της χαμένης μας ελπίδας…

Και επειδή καθόλου τσίπα δεν έχουν οι έμποροι της εθνικής ελπίδας και θα τολμήσουν να βγουν στα μπαλκόνια και στις παρελάσεις να διαλαλήσουν την κοινώς συμφωνημένη υποταγή τους στα ΝΑΙ που βαφτίζουν ΟΧΙ, ας είμαστε εμείς, ο απλός λαός αυτοί που δεν θα τους ανεχτούμε πλέον. Εμείς που δεν χρειάζεται να αναλύσουμε την διαλεκτική των ΟΧΙ, αλλά αισθανόμαστε εθνική ανάταση όταν τα ΟΧΙ είναι ΟΧΙ… Χρόνια πολλά και καλή λευτεριά!

ΥΓ. και επειδή ο λαός δεν ξεχνά -όσο και αν προσπαθούν- ΗΡΩΕΣ του Π. Πανδή... εις μνήμην

https://www.youtube.com/watch?v=rXLCKVTGSE4&feature=youtu.be

Ομάδα Διαχείρισης ΔΩΡΙΣ Radical

ΓΝΩΜΗ Radically_ Το Συνέδριο της ντροπής...

Παρατηρώντας όσο μπορεί ένας φυσιολογικός άνθρωπος  (και παρακάτω το κείμενο θα δώσει απάντηση στον όρο "φυσιολογικός" άνθρωπος) το συνέδριο του Σύριζα, της "αριστεράς" όπως θέλουν να λένε οι ίδιοι (και εδώ όποιος/ όποια θέλει ας γελάσει....μετά δακρύων).... με "βοήθησε" να δω σε τι κατάσταση βρίσκονται τα συναισθηματικά αντανακλαστικά ενός "φυσιολογικού"ανθρώπου...

Θλίψη, απογοήτευση, οργή, θυμός....και Απορία....Θλίψη για την κατάντια ενός ελπιδοφόρου εγχειρήματος που ξεκίνησε δειλά- δειλά από τις πλατείες....(ποτέ δε σας άρεσε αυτό "σύντροφοι" γιατί ήταν ανεξέλεγκτο και δεν μπορούσε εύκολα να "καπελωθεί"), απογοήτευση για την στάση κάποιων που στα χρόνια του "αγώνα" γευτήκαμε μαζί πράγματα και δύσκολες καταστάσεις, ονειρευτήκαμε μαζί.....Οργή και Θυμό για όλα εκείνα που ονειρευτήκαμε.... αλλά όπως τελικώς αποδείχθηκε κάποιοι εξύφαιναν το δικό τους όνειρο και έφτιαχναν συνάμα το δικό μας παραμύθι! Απορία για όλα αυτά που ακούει ένας "φυσιολογικός"άνθρωπος και καταλήγει να νοιώθει ότι αυτό που τους μένει να κάνουν ακόμα είναι να μας μοιράσουν καθρεφτάκια...

Στην ρωμαϊκή αρένα του Συνεδρίου της ντροπής ο ηγέτης....  με φθηνές ατάκες και μάλιστα σαν κακός μίμος (καταλάβατε τι εννοώ) μίλησε για σκυλιά που γαβγίζουν και δε δαγκώνουν και το καραβάνι προχωρά κτλ και η ατάλαντη σκέψη των "πιστών" οπαδών ζητωκραύγαζε... τι να ζηλέψει το "Συνέδριο" από τη ρωμαϊκή αρένα!!!Μίλησε για όλα εκείνα που ο ίδιος δεν είχε πει ποτέ...

Παρόντες η Μαριλίζα, ο Στέφανος, ο Αντώνης, ο Ηλίας και ο τιτανοτεράστιος Φώτης... άντε γερά με την "αριστερά" !!!Γυρολόγοι της πολιτικής, περιφερόμενοι ζητιάνοι κυβερνητικών θέσεων, αυτοί που αφού υπηρέτησαν τον ΓΑΠ, τους Σαμαροβενιζέλους και όλοι μαζί τους ξένους επικυρίαρχους, θέτουν εαυτούς υπό τις οδηγίες του νέου πολιτικού απατεώνα, για το καλό του τόπου......

Συνέδριο όπου και η έννοια των λέξεων μπερδεύτηκε, αλήθεια πως είναι στο συνέδριο της "αριστεράς" ο "χρήσιμος ηλίθιος" Καμένος (για να παραφράσουμε τον Λένιν) να ξεστομίζει:"Συντροφοι και συντρόφισσες....."Συνέδριο" όπου και επί των διαδικασιών, ακόμα και τώρα, σφραγίζεται η πλήρης κεντροαριστεροποίηση και η υποταγή στις νεοφιλελέυθερες πολιτικές των εντολών των διαχειριστών της αποικίας...

Συνέδριο όπου ο νεοφύλαρχος της αποικίας παίρνει επίσημα πλέον και την "δημοκρατική εντολή" να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας εν μέσω τυποποιημένων σε... συσκευασία δώρου χειροκροτημάτων και απροσάρμοστων κραυγών...

Συνέδριο της ντροπής....όπου και τα "ψέματα που ειπώθηκαν ντράπηκαν και τα ίδια"....

Στα τοπικά μας ο (βο)υλευτής σε ένα εικοσάλεπτο παραληρήματος στο web της αυγής παρουσίασε έναν άλλο νομό και με άλλους πολίτες......"καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός τα παραπούλια" λέει ο θυμόσοφος λαός.....

Καλή αντάμωση "σύντροφοι"......

Γιάννης Κούγιας

Mε τι πολιτική πάμε να ζητήσουμε αντισταθμιστικά;....Για το ξεπούλημα ούτε λόγος!

Το αίτημα των δήμων πέριξ του Μόρνου και του Ευήνου για χορήγηση από το κράτος αντισταθμιστικού οφέλους για την κοινή χρήση των φυσικών τους υδάτων, χρονολογείται εδώ και δεκαετίες... Το θέμα "ξαναζεστάθηκε" από τον δήμο Δωρίδας το περασμένο καλοκαίρι, ξεκίνησε να προβάλλεται από το ΔΩΡΙΣ Radical, και αυτή τη στιγμή έχει αναχθεί σε κεντρικό ζήτημα όλων των γύρω δήμων...

Με βάση την εμπλοκή του ΔΩΡΙΣ Radical στην ανάδειξη του θέματος και επειδή μας αρέσει να είμαστε χρήσιμοι, θα επαναλάβουμε σχόλιο που κάναμε λίγο καιρό πριν: Για ένα συνολικό θέμα, για ένα ζήτημα κοινού οφέλους, ΚΑΝΕΙΣ και για κανένα λόγο δεν έχει το δικαίωμα να πλιατσικολογεί και να το εκμεταλλεύεται πολιτικά... Από τις πολλές απόψεις - γνώμες - πολιτικές θέσεις που μας έχουν σταλεί για το θέμα, επιλέγουμε συνειδητά να αναπαράξουμε παρακάτω μέρος της ανακοίνωσης της Λαϊκής Συσπείρωσης Δελφών - Δωρίδας, για το θέμα του αντισταθμιστικού οφέλους, γιατί δίνει απάντηση σε ένα βασικό ερώτημα που πρέπει ως πολίτες της Φωκίδας να απαντήσουμε όλοι: "με τί πολιτική πάμε να ζητήσουμε αντισταθμιστικά"...

" Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την κινητικότητα του δήμαρχου Δωρίδας αλλά και την επιστολή του Δήμαρχου Δελφών, ξεκίνησαν οι σωτήρες της περιοχής να μας ξανασώσουν για μια ακόμη φορά μιας και από τα αντισταθμιστικά που ζητάν για το νερό του Μόρνου, θα πληρώσουμε, από αυτά,  τα χρέη μας προς το Δημόσιο,  προς τις τράπεζες, προς τη ΔΕΗ, τον ΕΝΦΙΑ, τον ΦΠΑ κλπ!

   Προς τι αυτή η κινητικότητα, αυτές τις μέρες!

   Γιατί ήδη από 27/9/2016 είναι νόμος η μεταφορά της ΕΥΔΑΠ στο «καλό» υπερταμείο που σκάρωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αντί του «κακού» ΤΑΙΠΕΔ του ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που όμως και τα δύο την ίδια ακριβώς βρώμικη δουλειά κάνουν. Ξεπουλάνε την Δημόσια περιουσία του Ελληνικού λαού. Αυτά  περιέχονται στον «συμπληρωματικό» πολυνόμο πλέον για τα προαπαιτούμενα της πρώτης «αξιολόγησης» του τρίτου μνημονίου που ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ψήφισαν (για να μην ξεχνιούνται η κ. Παπαθανάση και η κ. Μανδρέκα).

   Είπε  ο κ. Σταθάκης αναφερόμενος ειδικότερα στην ΕΥΔΑΠ «δεν θα γίνει, λέει, ιδιωτικοποίηση αλλά αξιοποίηση». Τι σημαίνει αξιοποίηση; Να την πάρει κάποιος καπιταλιστικός όμιλος για 99 χρόνια, όχι για την ψυχή της μάνας του βεβαίως, αλλά επενδύοντας λιμνάζοντα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια για να κερδοσκοπήσει. Αλλιώς δεν μπορεί να γίνει  η ανάπτυξη που επιδιώκουν οι δανειστές, το ντόπιο κεφάλαιο αλλά και τα κόμματα που έχουν Ευρωπαϊκό προσανατολισμό, δηλαδή καπιταλιστική ανάπτυξη. Μόνο που για να γίνει αυτό οι άνθρωποι του μόχθου «θα πουν το νερό νεράκι» με τα πανάκριβα τιμολόγια των επιχειρηματικών ομίλων.

  Πάμε λοιπόν, όλοι μαζί παρέα, μας λένε οι δήμαρχοι και οι πρώην εθνοσωτήρες, να διεκδικήσουμε  τα αντισταθμιστικά γιατί με ιδιωτικοποιημένη ΕΥΔΑΠ δεν θα μπορέσουμε να βγάλουμε ούτε ευρώ!  

   Για το ξεπούλημα λοιπόν κουβέντα δεν κάνουν όλοι οι παραπάνω. Το μόνο που κατά κόρον βάζουν είναι τα αντισταθμιστικά που η «καλή» εταιρεία θα δώσει. Ας αναρωτηθεί ο κάθε καλοπροαίρετος πολίτης, είναι δυνατόν ένας επιχειρηματίας που σκοπό έχει μόνο το κέρδος του, αυτό να το μοιράζεται με εμάς! ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ. Αυτό που θα κάνει είναι να μετακυλήσει το κόστος των αντισταθμιστικών, ΑΝ αυτά γίνουν νόμος, στις τσέπες των καταναλωτών της Αττικής!

  Και στην Αττική ποιοι ζουν; Οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες; Στα τέσσερα εκατομμύρια κατοίκων η συντριπτικά μεγάλη πλειοψηφία τους είναι οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι. Όλοι αυτοί που τους έχει τσακίσει η πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων. Θέλουμε στ’ αλήθεια να πληρώσουν αυτοί;

   Σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν πρέπει να μετακυληθεί  το κόστος στα νοικοκυριά της Περιφέρειας Αττικής που έτσι κι αλλιώς υποφέρουν από τις βάναυσες πολιτικές. Γνωρίζοντας καλά  πως λειτουργεί η  Ανώνυμη Εταιρεία ΕΥΔΑΠ (με τους μετόχους της) αλλά και το Κράτος ως πολιτικό προσωπικό αυτών των εταιρειών, πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στους Δήμους και το λαό της Φωκίδας και να καταβάλουν αυτοί και μόνο αυτοί το αντισταθμιστικό τέλος.

   Η κυβέρνηση βέβαια ούτε θέλει ούτε μπορεί να «φορτώσει» με «βάρη» το κεφάλαιο. Μόνο το απαλλάσσει π.χ. από φορολογία και το φορτώνει επιδοτήσεις για ακόμη μεγαλύτερη κερδοφορία.

. Το πρόβλημα (και αυτό είναι βαθιά πολιτικό) μιας και το νερό - όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο - από ζωτικός φυσικός πόρος, κοινωνικό αγαθό, κοινωνική ιδιοκτησία μετατρέπεται σε ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα για το λαό και σε πηγή αστείρευτων κερδών για το μεγάλο κεφάλαιο.

 Μέσα στο σημερινό πλαίσιο αυτού  του δρόμου  ανάπτυξης, που ακολουθούν και υπερασπίζονται όλοι οι Δήμοι αλλά και  οι παρατάξεις των Δημοτικών Συμβουλίων και τα κόμματα που τους στήριξαν αλλά και των δεσμεύσεων στην ΕΕ, δεν πρόκειται να διασφαλισθεί μια φιλολαϊκή διαχείριση του νερού, ούτε η ουσιαστική ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

  

 Η διαχείριση του νερού προς όφελος του λαού προϋποθέτει ένα ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, με κοινωνικοποιημένα τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας και εργατικό έλεγχο. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ενιαίος Κρατικός Φορέας Διαχείρισης του Νερού θα υλοποιεί ολοκληρωμένη πολιτική διαχείρισης του νερού με γνώμονα τη λαϊκή ευημερία, η οποία θα αξιοποιεί και τα αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας, θα κατοχυρώνει το νερό ως κοινωνικό αγαθό και όχι ως εμπόρευμα. Θα διασφαλίζει τη συνδυασμένη ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Θα ελέγχει και θα μεριμνά για την προστασία των ποταμών, λιμνών και θαλασσών από τη βιομηχανική ρύπανση, για τον περιβαλλοντικό σχεδιασμό αντιπλημμυρικών έργων, για τη συντήρηση των δικτύων όμβριων υδάτων στις πόλεις [...]".

ΓΝΩΜΗ Radically_ Είναι ώρα να καταργήσουμε στην πράξη τους πλειστηριασμούς

To προεκλογικό –σαν αρχαία ιστορία μοιάζει πλέον- σύνθημα του προ-κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη» το θυμάστε; Η κοινωνία φαίνεται να το θυμάται και να πιέζει με όποιον τρόπο μπορεί την κυβερνητική ‘παρέα’ να το θυμηθεί και αυτή…

Τετάρτη σήμερα… αλλά όχι μια ακόμη Τετάρτη πλειστηριασμών πρώτων κατοικιών για χρέη προς το Δημόσιο, καθώς και οι συμβολαιογράφοι σήκωσαν κεφάλι, απέχοντας πανελλαδικά από τα καθήκοντά τους. Οι συμβολαιογράφοι ζητούν «από την ελληνική πολιτεία και από όλο το πολιτικό και δικαϊκό σύστημα να λάβει συγκεκριμένες αποφάσεις προκειμένου να επιλυθεί το μείζον ζήτημα των πλειστηριασμών και ειδικότερα των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας και να διασφαλίσει τη νομιμότητα και την ομαλότητα της διαδικασίας». Μπορεί ως κλάδος να μην διατρανώνουν το δίκαιο αίτημα των πολιτών «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», αλλά με την προσπάθεια υπεράσπισης του κλαδικού τους δίκιου για τον ρόλο που καλούνται να αναλάβουν στις διαδικασίες πλειστηριασμών, ουσιαστικά πετυχαίνουν να ενδυναμώσουν το κίνημα κατά των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας.

Και επειδή η μιζέρια του «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα», η απογοήτευση και η παραίτηση που την ακολουθεί έχει αρχίσει να επηρεάζει μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, οι εξελίξεις δείχνουν ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι… Οι αγώνες φέρνουν αποτέλεσμα, ακόμη και αν αυτό έχει να κάνει με μια χρονικά περιορισμένη κυβερνητική αναδίπλωση.

Η φοβισμένη –γιατί πλέον τέτοια είναι αφού επέλεξε να βάλει τον εαυτό της στο ‘κάδρο’ των πολιτικών απατεώνων- κυβερνώσα ‘Αριστερά’ (τα εισαγωγικά δικά μας, αφού αυτοί επιλέγουν να αμαυρώσουν την ιδέα και τα ιδανικά της Αριστεράς), αναδιπλώνεται τακτικά σαν άλλο θηρίο στο κλουβί, μόλις αντιληφθεί  ότι υπάρχουν ενεργοί κοινωνικοί αγώνες… Ήδη διέρρευσε ότι επεξεργάζεται σχέδιο για «πάγωμα» των πλειστηριασμών έως τα τέλη του 2017.

Οι ίδιοι ψεύτες που διατρανώνουν ότι «δεν φταίει η δική τους πολιτική για τους πλειστηριασμούς», άσχετα αν υπογράφουν ό,τι τους φέρνουν έτοιμο, κάνοντας και λίγο θόρυβο παραπάνω από τους προηγούμενους έτσι για την τιμή των όπλων, ακριβώς οι ίδιοι λοιπόν, μεταθέτουν την «καυτή πατάτα» στο μέλλον (μέχρι τα τέλη του 2017 άλλωστε ποιος ζει, ποιος πεθαίνει!!).

Εντέχνως λοιπόν, άφησαν να διαρρεύσει το «κυβερνητικό τους σχέδιο» για την προστασία που έχει ως πιλότο τα όρια προστασίας της πρώτης κατοικίας που ισχύουν σήμερα για τα χρέη προς τις τράπεζες. Ειδικότερα: 

•    Η τροπολογία, η οποία βρίσκεται υπό διαμόρφωση, αρχικά βάζει τον πήχη προστασίας στις 180.000 αντικειμενικής αξίας πρώτης κατοικίας, προκειμένου για άγαμους, με προσαύξηση 20.000 ευρώ για κάθε παιδί έως και το τρίτο.
•   Παράλληλα, προβλέπεται και εισοδηματικό κριτήριο. Από τους πλειστηριασμούς της εφορίας θα προστατεύονται οφειλέτες με οικογενειακό εισόδημα (με βάση τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης) στο ύψος των 13.900 ευρώ για άγαμους και 23.600 ευρώ για ζευγάρια με προσαύξηση 5.700 ευρώ για όσους έχουν έως τρία παιδιά.
•     Για αυτές τις περιπτώσεις φορολογουμένων με ληξιπρόθεσμες οφειλές -χωρίς επί του παρόντος τουλάχιστον να έχει προβλεφθεί όριο χρεών-, οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας σχεδιάζεται να παγώσουν έως την 31η Δεκεμβρίου 2017.

Εάν η τροπολογία περάσει, δεν θα αποτελεί σίγουρα δείγμα της κοινωνικής ευαισθησίας της «Αριστερής» κυβέρνησης. Θα είναι ωστόσο, σίγουρα, ο πρώτος καρπός του κοινωνικού κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς. Στο χέρι μας είναι η προσωρινή αναδίπλωση να γίνει μόνιμη απόφαση. Και για να θυμηθούμε και ένα παλαιότερο σύνθημα, «Να τους καταργήσουμε στην Πράξη».

Μ.Ε.

ΓΝΩΜΗ Radically_ Το σύγχρονο μήνυμα του ΕΑΜ ή παλεύοντας με τον 'εχθρό' του ΕΝΦΙΑ

Συμπληρώθηκαν αυτές τις ημέρες 75 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ – 27 Σεπτεμβρίου 1941)… Μια επέτειος που στους καιρούς που ζούμε, φαίνεται να αποκτά άλλο νόημα και νέες διαστάσεις…

Όχι γιατί τα μέλη του ΕΑΜ ήταν πολίτες που μετέτρεψαν εαυτόν με κόπο και πόνο σε στρατιώτες για την ελευθερία της χώρας από τον φασισμό και τη σκλαβιά των ξένων δυνάμεων, όχι γιατί μέσα από αυτό το ιδιάζον στην αρχή μόρφωμα οι συμμετέχοντες διαμόρφωσαν πολιτική άποψη και δράση, αλλά γιατί αυτό το περίεργο συνονθύλευμα εξαθλιωμένων, πεινασμένων πατριωτών, κατάφερε να δώσει απαντήσεις σε μείζονα καθημερινά προβλήματα του λαού. Έδωσε απάντηση στην πείνα, έδωσε απάντηση στην εξαθλίωση, έδωσε απάντηση στον αφελληνισμό, έδωσε απάντηση στο φόβο, δημιούργησε μια πανεθνική συλλογικότητα που πάλευε για κοινό κοινωνικό σκοπό κατ’ αρχήν και για ένα πανεθνικό όραμα κατόπιν… Γιατί το ΕΑΜ ξεκίνησε ως κίνημα και κατέληξε να αποτελεί δικό του ιδεολόγημα, με κορυφαίους στόχους: την υπεράσπιση της πατρίδας και τη στήριξη της χώρας σε δικές της δυνάμεις (πολιτικά και οικονομικά).

Όχι δεν κάνουμε μαθήματα ιστορίας από το ΔΩΡΙΣ Radical. Μας προβληματίζει όμως το γεγονός πως στις μέρες ‘σύγχρονης σκλαβιάς’ που ζούμε τα τελευταία 6 χρόνια (και αν ξεπεράσουμε τις αυτοαναιρέσεις του μεταλλαγμένου κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ που επιμένει να χαρακτηρίζει εαυτόν ‘αριστερά’, μόνο και μόνο για να καρπωθεί την υστεροφημία της, αλλά ουσιαστικά καταστρέφοντάς τη λεπτό προς λεπτό) υπάρχουν δυνάμεις της Αριστεράς, που ψελλίζουν την ιδέα της αυτοοργάνωσης, που μιλούν για ‘παραγωγική ανασυγκρότηση’ χωρίς να τη ‘γεμίζουν’ με νόημα, ενώ η ανάγκη για χειραφέτηση του ίδιου του λαού και ενεργοποίησή του σε μικρούς καθημερινούς αγώνες που θα γεννήσουν νέα προτάγματα είναι περισσότερο από επιτακτική…

Πολεμώντας τον ΕΝΦΙΑ… τον σύγχρονο εχθρό

Όταν μελετούσε ο Άρης τον Γληνό (την Διακήρυξη του ΕΑΜ δλδ) υπήρχε αναφορά του δεύτερου στα 400 χρόνια της τουρκοκρατίας, όπου ρητά ανέφερε ότι ‘μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δεν σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι, ένοπλοι ή όχι…». Και τώρα τι; Και τώρα πως; Και τώρα, 6 χρόνια σύγχρονης σκλαβιάς, 2 χρόνια με σχεδόν απόλυτη υποστολή της σημαίας του αγώνα, απόρροια μιας συλλογικής αυταπάτης ότι ο κυβερνητισμός θα μας απάλλασσε ως δια μαγείας από την παγκόσμια υποταγή στην Τ.Ι.Ν.Α (there is no alternative), τι;

Είναι τώρα η στιγμή, να γυρίσουμε στην ιστορία μας, να κοιτάξουμε τις ρίζες μας, να εστιάσουμε στο πρόβλημα και να αυτενεργήσουμε. Τώρα έχουμε ΕΝΦΙΑ, τον σύγχρονο κεφαλικό φόρο που καλούνται να πληρώσουν οι χρόνια άνεργοι και απογοητευμένοι Έλληνες. Πώς το παλεύουμε αυτό, που ο ‘εχθρός’ (κυβέρνηση-δανειστές) έχουν ένα σύγχρονο νομικό εργαλείο, το Μνημόνιο, για να μας τυλίξουν σε μια κόλα χαρτί; Γιατί περιμένουμε εντολή άνωθεν για να αυτό-οργανωθούμε εναντίον του; Τώρα έχουμε το ΤΑΙΠΕΔ που ξεπουλά μπιτ-παρά γη, αέρα και θάλασσα. Η καταγγελία για αυτά δεν αρκεί… Πάλιωσε αυτό το ‘εργαλείο’ αντίδρασης… συριζοποιήθηκε με ό,τι αρνητική χροιά χωράει πλέον σε αυτή τη λέξη…Τώρα έχουμε το Νερό, σε έναν αγώνα που τον έδωσαν άλλοι πριν από εμάς σε άλλες χώρες-πειραματόζωα και –ω του θαύματος- κέρδισαν. Τώρα, ΟΜΩΣ, έχουμε συλλογικότητες αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά, κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα που η φτώχεια γιγαντώνεται. Έχουμε πρωτοβουλίες ενεργών κατοίκων που παρά την πολιτική τους απογοήτευση είναι ‘ζωντανοί’ και μετατρέπονται σε ‘ανθρώπινες ασπίδες’ μπροστά στον κίνδυνο πλειστηριασμών πρώτων κατοικιών, ένα φαινόμενο που θα πολλαπλασιαστεί…

Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμη μικρότερα, που χτίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης με δουλειά μυρμηγκιού, είναι ‘οι μικροί αγώνες’ του σήμερα, που θα τραγουδούσε ένας σύγχρονος Θούριος αν μπορούσε να γραφτεί… Και επειδή πολύς λόγος γίνεται για την δόμηση και την δημιουργία ενός Κινήματος Πολιτικής Διεξόδου της χώρας, όπου η παραγωγική ανασυγκρότηση, η χειραφέτηση του κόσμου και η πολιτική σκέψη θα κυριαρχούν, ας αναλογιστούμε πόσο κοντά ή μακριά βρισκόμαστε σε αυτόν τον στόχο…

Η αντίσταση κάθε μικρής θεματικής ομάδας πολιτών, θεμέλιο διεξόδου

Ούτε με ‘ειδική φόρμουλα’ θα δομηθεί το Κίνημα, ούτε ένας ακόμη πολιτικός Μεσσίας (άτομο ή οργανισμός – κόμμα κ.λπ.) θα το φέρει, ούτε με αναστοχασμό και νέα νοηματοδότηση της ιστορίας, μόνο, θα προκύψει… Το Κίνημα Διεξόδου είναι ήδη εδώ, αρκεί να πάρει τα χαρακτηριστικά του ΕΑΜ… όσο θα υπάρχουν χωριά και δύσκολες Περιφέρειες σαν τη δική μας, όπου μια χούφτα άνθρωποι θα παλεύουν ενάντια σε θεούς και δαίμονες για να μην πλειστηριαστούν σπίτια συνανθρώπων μας, όσο θα υπάρχουν γειτονιές που θα ‘ζουν’ και θα ‘αναπνέουν’ για να συμμετέχουν σε Δίκτυα Αλληλεγγύης όπου οικογένειες ολόκληρες όχι μόνο βρίσκουν ένα πιάτο φαί που δεν έχει την ‘ταυτότητα’ της ελεημοσύνης, αλλά βρίσκουν δουλειά, μαθαίνουν την αξία της συμμετοχικότητας, δομούν χαρακτήρα και αξίες ζωής, όσο υπάρχουν Κοινωνικά Φροντιστήρια για τα παιδιά οικογενειών που έχουν πληγεί από την κρίση, όσο οι μικρές ανοργάνωτες πολιτικά –πολλές φορές- ομάδες πολιτών θα διαμορφώνουν τους όρους ζωής τους μέσα στην κρίση, τόσο τα χαρακτηριστικά του Κ.Π.Δ. θα χτίζονται μέρα με την ημέρα…

Η ‘αυτοοργάνωση’ που τόσο φαλκιδεύτηκε ως λέξη και ως έννοια από την αριστερά του προηγούμενου αιώνα (και την σημερινή κυβερνώσα), αποτελεί το Α για την δόμηση Κ.Π.Δ. Η κινητοποίηση των πολιτών, η ενεργοποίησή τους σε μικρές τέτοιες ομάδες δράσης για ένα ή περισσότερα θέματα, το ξύπνημα των συνειδήσεων και η οργανωμένη αντίδραση αποτελούν τα υπόλοιπα γράμματα της αλφαβήτου… Το ‘μαγικό’ συστατικό που θα συνδυάσει όλη αυτή την αέναη κίνηση του ανθρώπου ενάντια στην καταπίεσή του, ενάντια στην αξιοπρέπειά του –και που συνεχίζει να υπάρχει στην Ελλάδα της κρίσης, παρά την λαϊκή απογοήτευση- θα αποτελεί το Ω, που θα κλείσει τον κύκλο… Θα είναι αυτό η ‘πολιτικοποίηση’ των αγώνων αυτών; Ίσως ναι, ίσως η ιστορία μας φέρει μπροστά σε άλλα χνάρια… Το μόνο σίγουρο είναι πως η σκέψη, ο αναστοχασμός, η θεωρία δεν αρκούν την ώρα αυτή… Η κίνηση κάθε μικρής ομάδας, η συνέχιση της αντίστασης, ακόμη και αν αυτό βαφτιστεί από τα επιτελεία ‘πρακτικισμός’ είναι η μόνη σίγουρη λύση για να μπουν τα θεμέλια μιας κάποιας πολιτικής διεξόδου…

Μαίρη Ευθυμιάτου - Δημοσιογράφος *

* Οι ΓΝΩΜΕΣ που δημοσιεύει το ΔΩΡΙΣ Radical απηχούν την άποψη του αρθρογράφου